مست لایعقل شدم عقلم را هوشیار برد
حرفت خنجر شد و بر قلب همچو سنگم نشست
من نفهمیدم چه شد غصه ها را باد برد
راستشو بخواید باید بگم که امروز روز تولد منه و من دقیقا ۱۹ ساله شدم
۱۹ سال از عمر یه پسر متولد شیراز گذشت 
۱۹ سال با تمامی خوبی ها 
و بید ها 
خداروشکر
و 
هم اینک من ۱۹ ساله ام
با آرزوی موفقیت و کامیابی برای تمامی کسانی که لطف خودشونو به من ابراز می کنن
این پایین براتون گل می زارم که نخواید برید برام گل بخرید و تو خرج بیفتید از همینا بهم بدید
و این داستان ادامه دارد
نگار من
ای امید نوبهار من
لبی به خنده باز کن
سیاوش کسرایی
در نهان خانه ی جانم ، گل یاد تو درخشید ،
باغ صد خاطره خندید ،
عطر صد خاطره پیچید.
یادم آمدکه شبی باهم از آن کوچه گذشتیم،
پرگشودیمو در آن خلوت دل خواسته گشتیم،
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.
تو،همه راز نهان ریخته در چشم سیاهت،
من،همه محو تماشای نگاهات.
آسمان صاف و شب ارام،
بخت،خندان و ،زمان رام.
خوشه ی ماه فروریخته در اب،
شاخه ها دست براورده به مهتاب.
شب و صحرا و گل و سنگ،
همه،دل داده به آواز شباهنگ.
یادم آید ،توبه من گفتی :"از این عشق حذر کن!
لحظه ای چند بر این آب نظر کن!
آب،آیینه ی عشق گذران است.
توکه امروز نگاهت به نگاهی نگران است،
باش فردا،که دلت با دگران است!
تافراموش کنی،چندی از این شهر،سفر کن!"
با تو گفتم:"حذر از عشق ندانم.
سفر از پیش تو هرگز نتوانم،
نتوانم!"
روز اول که دل من به تمنای تو پر زد،
چون کبوتر،لب بام تو نشستم.
تو به من سنگ زدی،من نه رمیدم،نه گسستم.
باز گفتم که توصیادی و من آهوی دشتم،
تا به دام تو در افتم،همه جا گشتم گشتم،
حذر از عشق ندانم،
سفر از پیش تو هرگز نتوانم،نتوانم.
اشکی از شاخه فروریخت.
مرغ حق ناله ی تلخی زد و بگریخت ...
اشک در چشم تو لرزید،
ماه بر عشق تو خندید.
یادم آمد که دگر از تو جوابی نشنیدم،
پای در دامن اندوه کشیدم،
نگسستم،نرمیدم.....
می درخشد شب تاب،
مانده پای آبله از راه دراز،
بر دم دهکده مردی تنها ،
کوله بارش بر دوش،
دست او بر در،می گوید با خود:
غم این خفته ی چند خواب در چشم ترم می شکند.
جای چشم ابرو نگیرد، گرچه او بالا تراست
که باشد مرا روزی از تو جدایی
(فرخی سیستانی)
من عهد تو سخت سست می دانستم
بشکستن آن درست می دانستم
سروچمان من چرا میل چمن نمی کند
همدم گل نمی شود یاد سمن نمی کند
(حافظ شیرازی)
هر چه کنی بکن، مکن ترک من ای نگار من
هر چه بری ببر، مبر سنگدلی به کار من
هر چه کشی بکش، مکش صید حرم که نیست خوش
هر چه شوی بشو، مشو تشنه به خون زار من
(شوریده ی شیرازی)
قصدم اینه که درمورد انفجار در حسینه سیدالشهدا ( رهپویان صال ) شیراز بنویسم
بازهم شهید آخر چرا؟ مگر جنگ است ؟
باز روی تکلیف به ما باز شده در باغ شهادت گویی باز شده
از در باغ شهادت گر بگذری خواهی دید که دگر راه باغ هموار شده
اروج شهید گونه جمعی از جوانان و دوستانمان را به همه ی عاشقان شهادت تبریک میگویم و به باز ماندگان تسلیت
برای من افتخاریست که زمانی دوستی داشتم که هم اکنون به دیار حق نزدیک است
یادشان گرامی
امسال هم شیراز میزبان مهمانان نوروزی زیادی بود
با ارزوی سالی پر از شادی و موفقیت برای تمامی ایرانیان خصوصا شیرازی ها ی مهمان نواز
دل دائم صبورم را شكستند
به جرم پا به پاي عشق رفتن
پروبال عبورم را شكستند
مرا از خلوتم بيرون كشيدند
چه بي پروا حضورم راشكستند
تمنا در نگاهم موج مي زد
ولي روياي دورم را شكستند